Rick Riordan i jego kryminalne dzieło, czyli "Big Red Tequila"!

„Big Red Tequila”

Autor: Rick Riordan

Kategoria: thriller/kryminał

Wydawnictwo: Galeria Książki

Stron: 464

Tłumaczenie: Jacek Konieczny

Cześć, Kochani! Na dziś mam dla Was książkę wujka Ricka Riordana pt: „ Big Red Tequila”. Pierwszy tom Tres Navarre. Jak zawsze kochany Riordan spisał się na medal. To nie jest moja pierwsza przygoda z piórem tego autora. Przeczytałam od niego trylogię Kronik Rodu Kane, serię Percy Jackson i bogowie olimpijscy, Olimpijscy herosi. Został mi Apollo i Magnus Chase, ale wróćmy do Tresa Navarre. Powiem Wam, że wzięłam tę książkę w ciemno. To w końcu Rick Riordan, którego pokochałam już parę lat temu. Nie zawiódł mnie, a zaintrygował i kolejny raz zachwycił swoim znakomitym piórem.

„W rzeczywistości, kiedy zobaczyłem, że Robert Johnson nie zjadł jeszcze swojego taco z kociej karmy, dałem mu solidnego kopa. Potrawie, ma się rozumieć, nie Robertowi Johnsonowi”

Od pierwszych stron pokochałam głównego bohatera Tresa Navarre. Jego teksty sprawiły, że nie raz się śmiałam przez łzy i gratulowałam mu aż tak celnych uwag. Gdy Tres wraca do rodzinnego miasteczka San Antonio, próbuje dociec prawdy na temat zabójstwa jego ojca. Sprawę zamknięto, a zabójców nie schwytano. Ojciec Tres zginął dekadę temu, a w tym czasie chłopak zniknął z miasta, by zapomnieć o śmierci ojca. Poszukuje odpowiedzi na swoje pytanie, które nie mogło zginąć w tłumie innych. Swoimi poczynaniami rozpoczął lawinę zdarzeń, których nie dało się powstrzymać.

„Robert Johnson obrzucił mnie nienawistnym spojrzeniem, ledwie wszedłem do środka, ale zdecydował się ogłosić rozejm, kiedy usłyszał szelest rozwijanej folii aluminiowej z resztkami kolacji”

Morderstwo, które zostało dokonane dekadę temu przypisano Guyowi Whitowi. Riordan przez całą książkę wprowadza czytelnika w świat  kryminalny, w świat pełen niebezpieczeństw, które czyhały na bohatera. Pozycja ma swój klimat, powiedziałabym, że jest on ciut mroczny, którego nie traci aż do ostatnich stron. Czytelnik nie mógł od razu wpaść na trop potencjalnego zabójcy sprzed dekady i czyhającego teraz, i w dodatku aktywnego. Kolejne morderstwa przekonują Tresa, że dzieję się coś złego, a przestępca nadal jest na wolności i grasuje na większą skalę.

„Poprosiłem mamę o długopis i kartkę papieru. Spojrzała na mnie, po czym zaczęła przetrząsać zawartość swojej torebki. Na dużej samoprzylepnej kartce w kolorze fuksji napisałem: ZWRÓCIĆ NADAWCY. Na dole się podpisałem.

Kartkę przykleiłem do koszuli Rudego.

— Mimo wszystko dzięki — powiedziałem”

Polubiłam Maię Lee, a co do Lilian jakoś nie umiałam się przełamać. Od początku była jakąś taka zdystansowana i odrobinę chłodna. Nie umiałam się do niej przekonać i wydawała mi się jakąś podejrzana. Imponowała mi postać Maii, którą szczerze polubiłam. W moim sercu zapadł także przyrodni brat Tresa Garret. Ta trójka bohaterów skradła mi serce i zapadły w pamięci.

Gorąco ją polecam! Jest to jeden z wyśmienitych kryminałów, które do tej pory przeczytałam. Wujek Rick pozostał na swoim poziomie i jestem zadowolona z faktu, że z każdą jego książką styl i pióro autora pozostają na wysokim poziomie. Jestem ciekawa kolejnego tomu o losach Tresa Navarre. Pokochałam go, jak i jego kota Roberta Johnsona. Zaśmiewałam się przez łzy z tego cudnego duetu. Ponadto akcja dzieje się w Teksasie, miałam okazję poznać ten Stan oczami Navarre. Byłam zachwycona barwami i prawdą, którą kryło to miasto.

Do poczytania, Amigo!

Arystokratka J.

Czytaj więcej »

Kraina nasiąknięta bólem, ludzką krwią oraz cierpieniem, czyli "Guerra"!

„Guerra”

Autor: Melissa Darwood

Kategoria: literatura młodzieżowa

Wydawnictwo: Kobiece (Young)

Stron: 240

„Guerra” to drugi tom z serii „Wysłannicy”, który zrobił na mnie spore wrażenie, jednakże nie będzie tu tak słodko i miło, jak było w poprzedniej części. Tym razem zostajemy przeniesieni do brutalnej, obozowej rzeczywistości nieludzkiej Guerry, świata, w którym dominuje pogarda, ciężka praca, niewolnictwo, rozlew krwi, brak poszanowania dla drugiej osoby i nieemocjonalność. Choć książka napisana, tak jak poprzednik, znakomicie, a fabuła bardzo wciągała, moje serce wciąż jest bardziej z „Laristą”, aniżeli z brutalniejszą „Guerrą”. Zacznę jednak od początku.

Historia w tym tomie przedstawia losy bohaterów kilka lat od zakończenia „Laristy”. Tym razem skupia się na innej parze, mianowicie na Zuzi i Patryku, przyjaciołach Lary. Oboje grają w rockowym zespole, który ma szansę zajść na sam szczyt, jednakże przez jedno złamanie starych zasad Guardianów, ukochany Zuzy zostaje zesłany do Guerry, miejsca odległego, nieznanego, tajemniczego i skrywającego mnóstwo strasznych sekretów. Okazuje się, że dziewczyna może udać się na poszukiwania Patryka do tego podłego miejsca, lecz nie wiadomo, co będzie po drugiej stronie, co ją tam czeka i czy wróci do domu sama, z chłopakiem, czy jednak na zawsze utknie w świecie, w którym nikt nie chce przebywać.

„Hmm… Takie jest życie, moje dziecko. Dorastamy, realizujemy marzenia, zakładamy rodziny… Przyjaźń to cenny dar, który należy pielęgnować. Wspólne rozmowy, szczerość, wybaczanie, dzięki nim więź potrafi przetrwać dziesiątki lat”

Zabrałam się za „Guerrę” prawie od razu, jak tylko ją kupiłam. Bardzo spodobał mi się świat, który przedstawia Melissa w tej serii. Jest wyjątkowy, pokazuje inny obraz tego, co niektórzy nazywają aniołami, demonami, strażnikami lub wrogami człowieka, istoty żyjącej lub w trakcie umierania. Ciekawy temat, ciekawi bohaterowie, którzy oddają klimat temu motywowi. „Guerra” tym razem zabiera nas nie do Starego Lasu, gdzie mieszkały wszystkie postaci z „Laristy”, a do brutalnej, nasiąkniętej ludzkim cierpieniem krainy, gdzie Zuza wyrusza na poszukiwanie ukochanego. Przez większość książki akcja dzieje się właśnie za krwawymi murami Guerry; ukazuje losy tamtejszych mieszkańców, pokazuje również przemianę głównej bohaterki, jej wewnętrzną walkę oraz siłę, którą dysponuje, a o której nie miała pojęcia. Zuza to twarda babka, niezależna kobieta XXI wieku, zraniona i niezbyt chętna do ukazywania emocji, nawet najbliższym. Nienawidzi, wręcz gardzi, litością oraz współczuciem, a jednak w tej okrutnej krainie, wybudza z siebie tę wrażliwą część. Przyznam, że bardzo kibicowałam tej bohaterce, obdarzyłam ją ogromną sympatią, ponieważ już dawno nie miałam okazji czytać o kimś, kto do złudzenia przypominałby mi o moim własnym charakterze. Z wielką przyjemnością czytałam więc „Guerrę”, mając za towarzyszkę taką dziewczynę jak Zuza. Nie raz potrafiła pokazać swoją siłę i zaciętość w najmniej oczekiwanych momentach, udowadniając, że nie jest wcale taka krucha, na jaką wygląda. Potrafi kochać, miłować, a nawet wybaczenie nie bywa jej obce. Jako bohaterka stała się również jedną z moich ulubienic.

„Rozwój rodziców sprawił, że wiedziała, jak radzić sobie z odrzuceniem, poczuciem winy, wyrzutami sumienia… Zignorować, zapomnieć i iść do przodu. To była jej recepta na bezbolesne przeżycie. Zdarzały się czasami chwile, takie jak ta, że w miejsce wygodnej obojętności wkradała się empatia”

„Guerra” przedstawia nam nie tylko postaci z poprzedniego tomu, ale i całkiem nowych i równie ciekawych co pozostali. Poznajemy Iwo, poznajemy również Blankę, Bjora czy Yrjo, osoby, które również zasługują na chwilę uwagi ze względu na swoją wyjątkowość. Wizyta w tej obrzydliwej, nieludzkiej krainie zostaje nasiąknięta potwornym bólem, cierpieniem, rozlaną krwią, brutalnością i bezwzględnością tych, którzy tam przebywają, sprawując kontrolę nad niewolnikami. Niektóre opisy wręcz przywoływały mi w głowie obraz obozów koncentracyjnych, chociażby Auschwitz-Birkenau, który odwiedziłam kilka lat temu i mogłam dokładnie wyobrazić sobie, jak wygląda również pewna część Guerry oraz codzienne życie mieszkańców baraków. Melissa wszystko opisała tak dobrze, że niejednokrotnie czułam dreszczyk adrenaliny, strach przed tym, co wydarzy się na kolejnych stronach, jak potoczą się dalsze losy Zuzki czy nawet mniej istotnej postaci, jaką jest Blanka. Wgląd w świat Tentatorów, ich obłudy, kłamstw, brutalnego życia, był w tej książce doskonały i mogłam bliżej poznać ten gatunek, dowiedzieć się o nich znacznie więcej niż w poprzedniku, którego darzę ogromnym sentymentem.

„Guerra” choć powieść naprawdę świetna, nie przekonała mnie do siebie w stu procentach. Owszem, zawierała w sobie to, co lubię, bohaterowie przyciągali, a fabuła interesowała, jednakże o wiele bardziej wolę „Laristę”. Może to ze względu na niesamowitego Gabriela, na więcej wylewanych uczuć czy emocji, na pięknie ukazujące się uczucie między bohaterami. „Guerra” jest znacznie bardziej brutalna i mocniejsza, natomiast „Larista” bardziej cukierkowa i słodka. Oba tomy są ciekawe oraz dobrze napisane, natomiast moje serce należy do pierwszej części, mimo że druga jest naprawdę wyśmienita, że tak to ujmę, i bardzo ją polecam!

„Niestety, niezależnie od tego, jak dużo osób cię kocha i wspiera, to tak naprawdę i tak jesteś sama ze swoimi problemami. Nikt nie zdoła żyć za ciebie, nikt nie weźmie na własne barki twojego krzyża, nawet jeśli bardzo tego pragnie, jest to bowiem fizycznie niemożliwe”

Do poczytania,

Arystokratka A. :’)

Czytaj więcej »

Zdrady, czatowanie i gorący romans, czyli "Klub niewiernych"!

„Klub niewiernych”

Autor: Agnieszka Lingas-Łoniewska & Daniel Koziarski

Kategoria: literatura kobieca, erotyk, thriller

Wydawnictwo: Novae Res

Stron: 524

Cześć, kochani! Na dziś mam dla Was książkę duetu, a mianowicie Agnieszki Lingas-Łoniewskiej i Daniela Koziarskiego pt: „Klub niewiernych”. Powiem Wam, że jestem pod dużym wrażeniem książki, którą napisali. Duet wypadł niesamowicie i mam wielkie wooow. Pióro zarówno Agnieszki jak i Daniela spodobało mi się, a samo czytanie szło bardzo szybko. Akcja książki od samego początku mnie porwała i nie mogłam się od niej oderwać. Pochłonęłam ją w jeden dzień.

„Seks bez zobowiązań może mieć śmiertelne konsekwencje”

Temat jest bardzo ciekawy, a jednocześnie wciąż aktualny wśród społeczeństwa. Sytuacje, które zostały przedstawione w książce, są bardzo powiązane z psychiką ludzi. Człowiek został stworzony do wielkich rzeczy, ale także jest istotą, która popełnia błędy, tak jak bohaterowie „Klubu niewiernych”. Gdy w plątamy się w poważne kłopoty, to zwykle mamy problem, by je rozwiązać. Grzebiemy się w wirze kłamstw i oszustw, ale by się z nich uwolnić, trzeba wyznać prawdę, która w przypadku bohaterów bywa bolesna.

Każda kobieta zasługuje na mężczyznę, który będzie ją szanował, będzie lojalny, a przede wszystkim będzie kochał. Żadna nie chce doznać krzywdy, jaką jest zdrada. Układ dla niektórych jest prosty: tylko seks, lecz inni pragną bliskości, pragną czuć się ważni, pragną mieć kogoś dla siebie. Szukają miłości, ale także spełnienia swoich seksualnych potrzeb. Czat klub niewiernych jest miejscem dla osób, które poszukują nowych wrażeń oraz doznań. Czym kierują się ludzie, którzy się tam logują? Niczym innym jak nowym, lepszym przeżyciom zarówno seksualnych jak i przeżyciom bliskości.

„Gdzieś po drodze zdarzyło mu się coś jeszcze gorszego — zgubił namiętność"

Muszę przyznać, że tylko trzej bohaterowie skradli moje serce, a mianowicie są to Justyna, Dawid i Beata. W nich ujrzałam zarówno swoje pewne cechy osobowości, ale i zachowanie. Postać Dawida zachwyciła mnie i powiem, że to on skradł mi serce. Jak dla mnie to cudowny facet, nawet wtedy, gdy poznałam prawdę o nim, nie zmieniłam zdania, bo zakochałam się w nim. Rozumiałam powód, który nim kierował, choć nie popierałam działań, jakich się podjął. Kiedy poznałam smutną historię, jaka mu się przydarzyła, zrobiło mi się przykro, że został potraktowany przez osobę, której ufał, a co najważniejsze, którą kochał. Dostrzegłam w nim siebie, osobę zranioną i opuszczoną. Taka sytuacja zmienia człowieka, wyzwalając u jednych dobre cechy, a u drugich te złe. Sytuacja zmieniła jednakże Dawida w osobę pragnącą zemsty na innych fałszywych kobietach.

Justyna to jedna z tych kobiet, które oddają serce mężczyźnie, ale wraz z nią lojalność oraz wierność. Jest oddaną żoną Piotra, który swoją drogą w młodzieńczym wieku nie zaznał odrobiny szaleństwa i zabawy, więc postanowił sobie to wszystko odhaczyć, będąc w małżeństwie. Moim zdaniem ten facet nie dojrzał do roli męża, a co dopiero tu mówić o roli ojca. Zamknął się w swoim świecie, jednocześnie izolując się od żony, od której nie chciał odejść, bo, jak twierdził, kochał ją. Justyna przymykała oko na jego izolację, a kłótnie kończyły się tak, że po jakimś czasie mu wybaczała, bo jak to mówią: miłość zaślepia nawet najbystrzejsze oko. Było mi żal tej kobiety, bo była naiwna i głupia ślepo wierząc w miłość, którą miał obdarowywać ją jej mąż, a i zarówno wiernością, której nie potrafił dotrzymać.

„Czasami chciałabym wyjść i nie wrócić. Chciałabym, aby coś się zmieniło. Chciałabym znowu czuć. Po prostu czuć. Nie wegetować, tylko znowu mieć świadomość, że istnieje, że jestem żywa, kurwa, żywa. Rozumiesz?”

Beata, siostra Piotra, była szarą myszką, tłamszoną przez matkę, która nie potrafiła wypuścić córki spod swojej opieki. Nie zaznała w życiu prawdziwej miłości, ale i fizycznej bliskości z mężczyzną. Wszystkie zaloty ignoruje albo nie zauważa ich. Matka wpoiła jej do głowy, że mężczyźni chcą tylko jednego, a ona jest zbyt naiwna i głupia. Słowa bardzo mocno wryły się w psychikę kobiety i ta nie myślała o bliskości z nikim, ponadto wiedziała, że żaden kandydat nie zadowoli jej matki. Droga manipulacji, którą obrała matka dziewczyny nie wyszła na dobre kobiecie, bo nie była pewna swojej wartości, swojej atrakcyjności.

Gorąco polecam tę pozycję! Jest genialna! Wcześniej nie miałam okazji czytać książki napisanej przez duet, aż tu nagle trafiła się okazja na „Klub niewiernych”. Porusza temat psychiki człowieka oraz drogi manipulacji, która jest obierana. Niezwykłe w tym wszystkim jest to, jak proces ten oddziałowuje na drugą osobę. Na osobie uległej, na osobie o słabej samoocenie jest łatwiej nań wpłynąć i kierować jej życiem. W książce trafiały się osoby, których nie umiałam zdzierżyć, a mianowicie, Dominiki, Urszuli, Piotra. Te postaci działały mi na nerwy i czytając rozdziały o nich miałam w głowie jedynie „skończ gadać głupoty i weź się w garść! Weź swoje życie w swoje ręce, kuj swój los”. Warto ją przeczytać! Ma swój urok, historie zawarte w niej są poruszające oraz wzruszające. Nie zmieniłam swych uczuć względem Dawida, w którym się zakochałam i oddałam mu całe serce!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Novae Res.

Do poczytania, amigo!

Arystokratka J.

Czytaj więcej »

W świecie płatnych morderców czyli "Drugie życie Izabel"

„Drugie życie Izabel”

Autor: J.A. Redmerski

Kategoria: thriller/kryminał/romans

Wydawnictwo: NieZwykłe

Stron: 331

Tłumaczenie: Dorota Lachowicz

Drugi tom z cyklu „W towarzystwie zabójców” zrobił na mnie tak samo dobre wrażenie jak poprzednia część. To była czysta przyjemność wrócić do historii Sarai Cohen i Victora Fausta, związanych ze sobą morderstwami, sposobem na życie, tajemnicami, niedokończonymi sprawami i tym, co jeszcze przed nimi.

„Nazywaj to jak chcesz — mruczy zrezygnowany. — Kiedy różnisz się od większości społeczeństwa… od tego, co jest akceptowane przez społeczeństwo, bardzo trudno jest ci znaleźć kogoś, kto jest do ciebie podobny”

W drugim tomie ponownie zostają przedstawione losy Sarai, młodej kobiety, która w swoim niezbyt długim życiu, zdążyła doświadczyć wielu okropieństw. Po ucieczce z niewoli, trudnej przygodzie z Victorem Faustem, ponownym odnalezieniu się w zwykłej, szarej codzienności, dziewczyna postanawia wrócić do niedokończonych spraw związanych z Arthurem Hamburgiem, mężczyzną okrutnym i niezdrowym psychicznie. Mimo wszystko Sarai jest zbyt niedoświadczona, a jej plany spotykają się z niepowodzeniem. Zaczyna wieść życie płatnej morderczyni u boku profesjonalisty, który postanawia udzielać jej lekcji i pomóc w długo oczekiwanej zemście na tych, którzy zasłużyli sobie na karę. Chociaż wydaje się to idealny plan, niedługo pojawią się problemy, a Sarai zostanie wystawiona na ciężką próbę. Nie wiadomo czy Victor jest tym, komu kobieta może ufać stuprocentowe, czy jego przyjaciel, Fredrik, ma przyjazne zamiary i czy Hamburg zdoła uniknąć swej kary. Na te pytania można odpowiedzieć jedynie czytając książkę.

„Drugie życie Izabel” sprawiło, że jeszcze bardziej polubiłam głównych bohaterów. Oboje swoje życie podporządkowali brutalnemu, strasznemu światu, który tylko czeka, aby ich dopaść za całe zło. Sarai nie od razu staje się bezwzględną morderczynią, a droga, by wyzbyła się litości czy współczucia, jest pełna zakrętów i przeszkód, które ciężko pokonać. Gdzieś wewnątrz siebie to dobra, empatyczna, uczuciowa dziewczyna pragnąca zemsty, a zarazem świętego spokoju przy tym, kogo gdzieś w środku darzy głębokim uczuciem. Dzięki drugiemu tomowi możemy bliżej poznać historię przyjaciela Victora, czyli Fredrika, który zaciekawia czytelnika swoją tajemniczością, zawodem, motywami kierującymi do działania. To ktoś, kto wreszcie zaczyna grać równie ważne skrzypce co nasz Victor, Niklas czy sama Sarai. Wprowadzona zostaje również jego historia, powody, dla których stał się tym, kim jest, członkiem tajemniczego Zakonu oraz przyjacielem płatnego mordercy. Dodatek na końcu książki, promujący kolejny tom czyli „Łabędź i szakal”, jest równie interesujący co sam Fredrik i jego ciekawa osobowość, czy sama psychika.

„— Nikomu nie można już ufać. […]

— To prawda. Nie można. Może teraz zrozumiesz, dlaczego nie chcę się do nikogo zbliżyć. Tu nie chodzi tylko o moją pracę, Sarai. Ludziom nie można ufać”

Książka na pewno nie wieje nudą, możemy spodziewać się mnóstwa zwrotów akcji, mieszanki iście wybuchowej co same postaci. Ucieczka za ucieczką, niebezpieczeństwo siedzące tuż na ogonie, zemsty, przebieranki, tworzenie nowej tożsamości, nieprzewidywalność. Autorka w tym tomie skupiła się także na uczuciowości, tej głębszej stronie związku Victora oraz Sarai, chociaż nie zabraknie mroczniejszych, przyprawiających o zmrożenie krwi scen (godna zapamiętana jest ta z udziałem Fredrika i Andre Costy). „Drugie życie Izabel” daje sporo skrajnych emocji, bardzo wyczuwalnych przez czytelnika. Dylematy, trudne decyzje bohaterów zostały ukazane wyraźnie, bez zbędnej koloryzacji czy licznych przemyśleń. Prosto i na temat, bez nudnych, przydługich opisów. Wszystko brnie własnym, dobrym tempem, przekazując nam kolejne działanie postaci. Sarai choć niejednokrotnie potrafiła zdenerwować swoim lekkomyślnym postępowaniem i próbami zwrócenia na siebie uwagi, nadal utrzymuje się na liście jednej z moich ulubionych bohaterek. Jej przemiana, historia, upór i odwaga są zadziwiające i godne podziwu. Nie poddaje się, jest twardą babką, która czasami po prostu gubi się w tym, czego pragnie, a tym, co odpowiednie. Uroku dodaje oczywiście sama relacja Victora oraz Sarai, ich wzajemne przyciąganie, pożądanie czy przywiązanie, które świetnie obrazuje Victor w pewnej kluczowej scenie (fani książki na pewno wiedzą, co mi chodzi). Powieść nie należy do typowych erotyków przesiąkniętych dzikością bohaterów. Jest to thriller z subtelnym wątkiem romantycznym w tle, za co należą się pokłony pani Redmerski. Rzadko kiedy można trafić na mocną książkę, gdzie w dodatku romantyzm nie będzie przeszkodą, a wręcz przeciwnie, doda jedynie smaczku.

„— Sarai, jeśli chcesz się uczyć na własnych błędach, to musisz je przecież popełniać. Mówię poważnie, żaden trening i żadne hipotetyczne scenariusze nie przygotują cię na to, co czeka cię w prawdziwym życiu”

Książkę pochłonęłam w błyskawicznym tempie ze względu na lekkość stylu autorki oraz fantastycznie opisaną fabułę, która wielokrotnie zadziwia, mrozi krew w żyłach czy fascynuje. Tematyka poruszana w powieści nie raz i nie dwa zmusza do małego pomyślunku, zaciekawia, czy może wokół nas nie znajdują się jacyś płatni mordercy czekający na sygnał, by zmieść nas z powierzchni ziemi. Mrok, tajemnice, zaufanie, ucieczka, romans, chęć zemsty — tym określiłabym „Drugie życie Izabel”, które dorównuje swojej poprzedniczce. Z pewnością przygarnę do siebie trzeci tom i jestem niemalże pewna, iż nie zawiodę się na pani Redmerski. Ta kobieta tworzy tak świetną fabułę, tak świetnych bohaterów, że przyciąga do siebie niczym magnes.

„Chciałem, by miała normalne życie.

Żeby nie skończyła tak jak ja”

Do poczytania,

Arystokratka A. :) 

Czytaj więcej »

PODSUMOWANIE PAŹDZIERNIKA Z ARYSTOKRATKAMI!

Podsumowanie października 2018:

Październik był przyjemnym miesiącem, jak i pod względem czytelniczym, filmowym, kosmetycznym, tak i prywatnym. Zwykle w halloweenowy miesiąc przestawiamy się już na ciąg pracy, nauki po ciężkim wrześniu, więc tak również było w naszym przypadku. Praca, praca, nauka, pasje, spotkania towarzyskie, wyjazdy (przede wszystkim na Krakowskie Targi Książki!), pisanie i oczywiście czytanie. Mówiąc o KTK bardzo dobrze wspominamy ten dzień, kurczę, co to był za fun! Spotkałyśmy mnóstwo niesamowitych czytelniczych duszyczek, aż stanie w długich kolejkach było znacznie milsze i zabawniejsze. Kupiłyśmy sporo książek, zgarnęłyśmy wiele gadżetów, a niebawem szykujemy kolejny konkurs, więc bądźcie uważni, bo nie znacie dnia ani godziny! Dziś dość rozlegle podsumujemy październik, gdyż to nasze pierwsze podsumowanie na blogu i chcemy zrobić to jak najlepiej, więc litania czas start!

Podsumowanie według Arystokratki A.:

W tym miesiącu przeczytałam 9 książek („Wesele” Wyspiańskiego pozwolę sobie pominąć w tej liście), z czego tylko parę z nich mogę polecić z całego serca. Zaczniemy od pierwszej pozycji skończonej w październiku:

„Bez uczuć” Mia Sheridan -> recenzja znajduje się tutaj.

Miła, przyjemna w odbiorze powieść, jednak czegoś mi w niej zabrakło. Naprawdę bardzo lubię książki Mii, zwykle jestem nimi w pełni zachwycona, gdyż są przesiąknięte emocjami, uczuciowością, trudnymi, bolesnymi historiami, i chociaż „Bez uczuć” również było nacechowane tym, czym wymieniłam, ewidentnie czegoś tu brakło. Połączenie romansu, tematów związanych z hazardem, utratą bliskich, długo planowaną zemstą.

„Początek” Dan Brown -> recenzja znajduje się tutaj.

Piąty tom z cyklu o profesorze Robercie Langdonie. Poruszane tematy sprawiły, że pochłonęłam lekturę w zaskakująco szybkim tempie, mimo swojej objętości. Dan Brown skupił się w tej książce na kwestii religijności, podstawowych pytań egzystencjalnych. Piękne krajobrazy Hiszpanii, ucieczka naszych głównych bohaterów oraz próby rozwiązania zagadki pozostawionej przez ważnego futurystę.

„Black Ice” Becca Fitzpatrick -> recenzja znajduje się tutaj.

Morderstwo w mroźnych górach, bestsellerowa pisarka znana z serii „Szeptem”, całkiem zacny kryminał osadzony w górskich klimatach. Śnieżna przygoda, wartka akcja, świetnie wykreowane postaci, kryminalne tło, romans w tle. Po zawodzie związanym z „Niebezpiecznymi kłamstwami” Becci, „Black Ice” definitywnie rekompensuje wszystko, zabierając czytelnika tam, gdzie góry stają się wrogiem.

„Larista” Melissa Darwood -> recenzja znajduje się tutaj.

Miłość od pierwszego wejrzenia. Piękna, romantyczna historia; pełna uniesień, zagadek i nowego świata przedstawionego przez jedną z moich ulubionych polskich autorek. Z racji na moją staroświecką duszę, temat obrany przez Melissę trafił wprost do mojego serca, a książkę pochłonęłam w jeden wieczór. Wątek miłości został przedstawiony bardzo subtelnie, a fantastyczny intrugujący. Czego chcieć więcej? Och, na pewno przeczytania drugiego tomu!

„Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam” Paulo Coelho.

Refleksyjna, mądra powieść z przesłaniem. Tym razem Paulo podjął się motywu miłości, połączywszy go z religijnością oraz tym, czego tak naprawdę pragnie człowiek, jak pobudzić w sobie tętniącą miłość. Choć nie należę do zagorzałych fanek Paula, a na półce mam tylko dwie jego książki, ta również wpisuje się na listę tych, które coś za sobą niosą i miło je wspominam. Czasami miałam chwilę zwątpienia, nie wiedząc, o czym powieść mówi, jednak po czasie przyszły również refleksje i wszystko stało się jasne.

„Podrabiany talent” Emilia Bury -> recenzja znajduje się tutaj.

Kryminał dla młodzieży, który swoim klimatem przypomina bajkę z dzieciństwa Scooby-Doo. Tajemnica z rzekomo nawiedzonym domu, straszne jęki, walenie w ścianę, zamurowany pokój. Młodzi bohaterowie, miejscami nużąca, dłużąca się akcja i niejasne wytłumaczenia wszystkich dziwnych „zjawisk”. Dla mnie książka była niestety zbyt słaba, bym mogła ją zapamiętać na dłużej, aczkolwiek młodsi odbiorcy powinni być z niej zadowoleni.

„Dylemat Oliwii Black” Barbara Taraszkiewicz -> recenzja znajduje się tutaj.

Niesamowita, przyjemna książka dla kobiet. O trudnych wyborach, o sile (nie zawsze tej napędzającej) miłości, o problemach w rodzinie; manipulacji, podejmowaniu ciężkich decyzji. Romans został ujęty w bardzo delikatny, subtelny sposób, a całą historię czyta się w oka mgnieniu. Oliwia Black oraz trud jej życia na pewno zostanie ze mną na długi czas.

„The Call: Wezwanie” Peadar Ó Guilin

Młodzieżowa fantastyka, która od początku aż do końca wrzuca nas do brutalnego świata nastolatków, którzy żyją w ciągłym strachu, oczekiwaniu na tytułowe wezwanie przez przerażające postaci w Szaroziemi. Książkę czytało mi się długo i niekiedy musiałam robić spore odstępy czasu, biorąc się za coś innego. Chyba to kwestia tematyki, jakoś nie za bardzo wpisała się w moje klimaty, natomiast pomysł na fabułę i realizacja naprawdę na plus!

W ten sposób prezentuje się moja lista przeczytanych w tym miesiącu książek. Najbardziej podobały mi się: „Początek”, „Dylemat Oliwii Black” oraz „Larista”, najmniej „Podrabiany talent” i „The Call: Wezwanie”.

Z interesujących filmów, które obejrzałam i śmiało również mogę polecić to na pewno: „The Meg” reżyserii Jona Turteltauba. Film opowiada o pojawieniu się w morzach prehistorycznego, największego na świecie rekina czyli megalodona. Choć na ogół nie przepadam za taką tematykę, ten film oglądałam z przyjemnością, a moją sympatię zaskarbił sobie znany aktor Jason Statham, którego kojarzyłam już z innych produkcji.

Dalej mamy także „Krucyfiksa” reżyserii Xaviera Gensa, czyli horror opowiadający o dziennikarce, która wyrusza na poszukiwanie prawdy związanej z księdzem skazanym za zabójstwo opętanej zakonnicy, nad którą sprawował egzorcyzmy. Przyznam, że do horrorów mrożących krew w żyłach ten film nie należy, ale ma bardzo interesującą, ciekawie poprowadzoną fabułę, a aktorzy spisali się na medal, więc oceniam tę produkcję na plus jako świetny thriller, może kryminał, ale z pewnością nie straszny horror. Z moich polecajek to już wszystko, czas na Julię :’)

Podsumowanie według Arystokratki J.:

Łącznie w tym miesiącu przeczytałam 9 książek, lecz muszę zaznaczyć, że nie każdą z nich recenzowałam. Nie zamieściłam w tej liście tylko jednej ze względu, że nie była zbyt dobra, nie zachwyciła mnie w żadnym stopniu ani nie porwała w swoje szpony jak reszta!

„Powód, by oddychać” Rebecca Donovan -> recenzja znajduje się tutaj.

Naładowana emocjami książka, której tak łatwo nie będę w stanie zapomnieć. Niesie ze sobą wiele krzywdy i cierpienia. Przemoc fizyczna miesza się z psychiczną. Nie była to łatwa tematyka, ani łatwa powieść. Wyczerpała mnie emocjonalnie, spowodowała powódź w postaci łez. Długo wyczekiwana przeze mnie książka, która pozostanie ze mną na długo.

„Poświęcenie” Adriana Locke -> recenzja znajduje się tutaj.

Kolejna powieść, dzięki której doznałam wielu skrajnych emocji; tych złych, ale także tych dobrych. Łzy były nieodłączną częścią tej książki. Zawiera w sobie trudny temat, z którym każdy z nas może się zetknąć albo już zdążył się zetknąć. Mam tu na myśli temat choroby i śmierci. Piękna książka, która zostawia spory ślad w postaci wspomnień.

„Osaczony” Diana Palmer -> recenzja znajduje się tutaj.

Jedna z autorek, która zaskoczyła mnie tym, że polubiłam jej pióro w tak krótkim czasie! Na pewno nie ostatnia powieść Palmer trafiła w moje ręce. „Osaczony” porusza tematykę gangu narkotykowego, który całkowicie mnie zaintrygował. Diana pisze o sprawach dość aktualnych. Ta autorka wstrząsa swoim piórem, ale także historią, którą porusza „Osaczony”.

„Serce ze szkła” Kathrin Lange -> recenzja znajduje się tutaj.

Sięgnełam po tę pozycję z powodu opisu, który mnie zachwycił. Najbardziej podobał mi się klimat, który utrzymywany był przez całą powieść. Legenda krążąca na wyspie ma swój wyjątkowy urok. Bardzo dobra książka, a autorka świetnie opisała wątek kryminalny, przy czym sekret utrzymywał się przez całość, dopiero na końcu dowiadujemy się prawdy. Czytało się ją szybko, a sama historia napisana bardzo dobrze.

„Tryjon” Melissa Darwood -> recenzja znajduje się tutaj.

Nie spotkałam się jeszcze z taką wizją podziemi. Zaskoczyła mnie, a także zachwyciła. Historia spodobała mi się od pierwszych stron. Styl autorki od razu mnie porwał. Powieść trzymała mnie do samego końca, do ostatniej kartki, do ostatniego słowa. Oczywiście zakochałam się w głównym bohaterze, którym swoim charakterem, swoimi słowami i czynami zdobył moje serce.

„Zaginiony symbol. Klucz do bestsellera Dana Browna” Henrik Eberle.

Pragnęłam od razu po przeczytaniu „Zaginionego symbolu” wtajemniczyć się w sekrety historii; poznać masonów z innej strony, tej bardziej historycznej. Poznałam więc wiele ciekawych tematów, wiele tajemnic, które nagle stanęły dla mnie otworem. Książka jest napisana świetnie i podziwiam autora za jego ogromną wiedzą, jaką wykazał się, pisząc ten klucz do bestsellera.

„Brown Residence” Krzysztof Sperkowski.

Sekrety mieszane z kryminałem? Podobało mi się w tej książce to, że czytelnik nie odkrywał wszystkich kart powieści od razu, a bardziej stopniowo się dowiadywał, a nawet domyślał pewnych spraw. Z dwójki rodzeństwa bardziej polubiłam chłopca, który widział świat całkiem inaczej niż reszta. Świetna książka, świetna akcja, które leci szybko i gładko.

„Klub niewiernych” Agnieszka Lingas-Łoniewska & Daniel Koziarski.

Duet, który mnie zaskoczył, ale też zachwycił. Ich pióro razem to wyśmienity przepis na świetną książkę. Pokochałam jedną z postaci męskich, która moim zdaniem jest najlepsza ze wszystkich bohaterów. Natomiast z damskiego grona to Justyna oraz Beata podbiły moje serce. Podoba mi się w tej książce to, że opiera się na psychice człowieka. Genialna i porywająca!

Z filmów mogę śmiało również polecić kilka produkcji, które zdążyłam obejrzeć w październiku, a jest to między innymi (tak jak Aga): „The Meg” oraz „Krucyfiks”, a także „Drapacz chmur” reżyserii Rawsona Marshalla Thurbera, „Wicher 3. Dzikie konie” reżyserii Katji von Garnier, jeden z moich ulubionych filmów poruszających tematykę konii!, następnie mamy „Ant-Man i Osa” reżyserii Peytona Reed, kolejna świetna produkcja Marvela, z której jestem ogromnie zadowolona. Duża dawka humoru, wartka akcja, świetni aktorzy! Na końcu oglądałam również „Protektora” reżyserii Boaza Yakina.

Dodamy również, że w październiku objęłyśmy patronatem dwie cudownie zapowiadające się książki: "Tylko Żywi Mogą Umrzeć" od wspaniałej D.B. Foryś oraz "Zła miłość" od Samanty Louis! 

Mamy nadzieję, że to podsumowanie jest przydatne i spodobało się. Chętnie będziemy takie robić, a może z miesiąca na miesiąc dodamy coś nowego do takiego podsumowania. Kto wie, świat jest wielki, pomysłów jeszcze więcej :’D.

Buziaki,

/Arystokratki

Czytaj więcej »

Wyciskacz łez, czyli "Powód, by oddychać"

„Powód, by oddychać”

Autor: Rebecca Donovan

Kategoria: literatura młodzieżowa

Wydawnictwo: Feeria

Stron: 494

Tłumaczenie: Ernest Kacperski

Cześć, kochani! Na dziś mam dla Was książkę Rebecci Donovan pt: „Powód by oddychać”. Powiem, że książka jest naładowana, napakowana emocjami, od których nie raz płynęły mi łzy. Historia, którą napisała autorka jest bardzo bolesna i chwyta za serce. „Powód by oddychać” od jakiegoś czasu był u na mojej liście książek do przeczytania, a że nie umiałam jej znaleźć w żadnej bibliotece, to zapomniałam o niej. Na szczęście wkrótce pojawiła się w jednej z bibliotek, a ja od razu pochwyciłam ją w swoje ręce.

„Wolę zachować niesamowite wspomnienia z tych kilku dni spędzonych razem, niż nie mieć ich w ogóle. Mimo świadomości, że ten czas już się nie powtórzy”

Każde problemy sprawiają, że mamy pod górkę; raz ciężej, a zaś drugim razem lżej. Jednakże Emma i jej problemy są poważne. Rebecca pokazuje czytelnikowi, z czym musi się zmierzyć jej bohaterka. Polubiłam Emmę, choć bywały takie momenty, w których miałam ochotę jej przywalić. Denerwował mnie wówczas jej sposób myślenia czy zachowanie.

Ciężko jest opisywać trudne relacje rodzinne, czy choćby przemoc domową, czy to fizyczną, czy psychiczną. Czasem nie jest łatwo się wczuć w emocje, które powinny takim zdarzeniom towarzyszyć. Tutaj muszę przyznać, że autorka spisała się na medal. Czytelnik dostał pełen obraz uczuć i mógł doznać tego samego lęku, przerażenia, które spotykało co dzień Emmę. Nie rozumiałam jej ciotki i zarówno jej wujka. Zachowywali się tak, jakby nie mieli żadnych uczuć, jakby empatia w nich zanikła. Łzy lały mi się po policzkach, gdy czytałam o krzywdach wyrządzanych przez opiekunów, którzy mieli zapewnić jej bezpieczeństwo, a stworzyli jej piekło. Szczerze znienawidziłam opiekunów prawnych, a w szczególności ciotki, która była gorsza od swojego męża. Za każdą ranę, za każdą bliznę, czy inne obrażenia, które jej robiła, miałam ochotę zabić, by w końcu dała spokój dziewczynie. Jak dla mnie nieporozumieniem było zabieranie do swojego domu dziecka, którego się nie chciało, którego się brzydziło.

„W rozrachunku między miłością, a stratą to miłość popychała mnie do walki o to, by… oddychać”

Cicha myszka, uzdolniona uczennica to codzienność Emmy. Pracuje ciężko, by dostać się na najlepszą uczelnię. Szara rzeczywistość szybko przechodzi w zapomnienie i trudno się z nią znów wbić bohaterce, gdy na jej drodze pojawia się pewien chłopak, którego istnienia dziewczyna nie dostrzegała. Kiedy wbija się w jej życie z buciora, dziewczyna nie jest w stanie go ignorować, już od początku widać między piękną więź mimo iż Emma początkowo traktuje go jak przyjaciela. Bohaterce nie jest łatwo zaufać chłopakowi tak jak przyjaciółce. Czuje, że nie może mu wyjawić prawdy o swoim życiu. Evan z dnia na dzień staje się ważnym elementem w jej życiu, dopiero z nim czuje, co to znaczy tak naprawdę życie. Widzi, jak do tej pory żyła i nie chce wracać do dawnej rutyny. Zasmakowała prawdziwego uczucia, z którego ciężko jest zrezygnować, a co dopiero się do tego przyznać. Trudno jest się jej samej przed sobą przyznać, że uzależniła się od Evana, i że obudził w niej uczucia.

„Był jak haust rześkiego powietrza po gwałtownej burzy, która przeszła nade mną, pozostawiając w sercu bolesne rany”

Wydawać, by się mogło, że teraz życie bohaterki będzie usłane różami, ale niestety tak nie jest. Dziewczyna gubi się w swojej nowej rzeczywistości. Popełnia kilka błędów, za które płaci cenę i to wcale nie małą. Nie raz chciałam trzepnąć w łeb bohaterkę, by przejrzała na oczy i by w końcu opuścił ją paniczny strach, by nabrała odwagi i stała się kowalem własnego losu. Były momenty, w których nie umiałam wytrzymać i odrywałam się od lektury na kilka chwil, by odetchnąć. Ciężko było mi czytać o krzywdach, które doznała w swoim życiu. Cieszyłam się jednak z tego, że miała u swego boku dwie najważniejsze osoby: swoją przyjaciółkę i chłopaka, w którym się zakochała. Miło było czytać o ich wspólnych wypadach, ryzykowaniu i uśmiechach, które co rusz się pojawiały na ich twarzach. Między Evanem a Emmą czuło się wzajemne, magnetyczne przyciąganie. Patrzyli na siebie tak, jakby wokół nic nie było żywej duszy, jakby nic ani nikt nie istniał oprócz nich.

„Moim sposobem na życie było trzymanie nerwów na wodzy, dławienie w sobie emocji i ich wypieranie”

Nie da się ukryć, że pokochałam Evana, od kiedy się pojawił. Z każdym rozdziałem widziałam, jak uszczęśliwiał bohaterkę i sam się w niej zaczął zakochiwać, to było piękne móc zobaczyć, jak kwitnie i jak pojawia się miłość z prawdziwego zdarzenia. Nie była jedną z wielu znajomości, nie była ulotna, nie była na moment.

Gorąco polecam tę pozycję! Na mnie zrobiła bardzo dobre wrażenie i jeżeli szukacie emocjonalnej książki, a także szczerej i prawdziwej, gdzie uczucia pokazują, że istnieje piękna, silna więź nie tylko między kochankami, a także między przyjaźnią to „Powód by oddychać” jest właśnie dla Was! Takiej książki się nie zapomina. Ona zostaje w naszych wspomnieniach na dłużej. Przepiękna historia i kreatywni, barwni bohaterowie, którzy nie dadzą o sobie zapomnieć! Warto mieć przy sobie paczkę chusteczek, a nawet dwie! Łzy są w pakiecie razem ze wzruszeniem! Będę polowała na kolejne tomy tej pięknej i wzruszającej trylogii!

Do poczytania, Amigo!

Arystokratka J.

Czytaj więcej »

Odkrywając sekrety religii z "Początkiem"!

„Początek”

Autor: Dan Brown

Kategoria: thriller/sensacja/kryminał

Wydawnictwo: Sonia Draga

Stron: 576

Tłumaczenie: Paweł Cichawa

Jak ja tęskniłam za Danem i jego książkami! Gdy tylko skończyłam „Zaginiony symbol” nie mogłam się powstrzymać, by sprawdzić czy najnowsza powieść autora okaże się wielkim fenomenem i dorówna poziomem pozostałym tomom z serii o Robercie Langdonie. Teraz udam zaskoczenie i powiem… dorównała, a nawet przebiła „Zaginiony symbol”, czyli tematykę masonów. Od zawsze interesowałam się religią, wszelkimi zagadnieniami z nią związanymi, chociaż należę do agnostyków i nie chadzam do kościoła. Religia to naprawdę interesujący, wielowątkowy temat, nad którym można rozwodzić się przez wiele lat, a i tak nie wszystko zostanie wyjaśnione. W najnowszej książce pan Brown porusza właśnie tę kwestię. Kwestię religijności, dlatego uznaję ją na równi razem z moim ulubieńcem „Anioły i demony”. O czym jest „Początek”? Czym mnie tak zachwycił i zainteresował? O tym już poniżej!

„Historia uczy, że najniebezpieczniejsi są właśnie kapłani, zwłaszcza gdy ktoś zagraża ich bóstwu”

W piątym tomie o Robercie Langdonie profesor przenosi się do słonecznego, ciepłego Bilbao, gdzie został zaproszony na ważną prezentację swojego byłego studenta, Edmonda Kirscha, jednego ze znanych futurystów, który popycha naukę oraz technologię do przodu. Mężczyzna ma wygłosić coś, co rzekomo zatrzęsie światem religijnym, co zszokuje najbardziej wiernych, zmieni oblicze nauki. Edmond pragnie odpowiedzieć na dwa fundamentalne pytania: „skąd przyszliśmy?” i „dokąd idziemy?”. Robert oraz zebrani goście z niedowierzaniem oglądają wybitnie przygotowaną prezentację, gdy nagle wieczór zamienia się w całkowity dramat. Profesor wraz z towarzyszącą mu Ambrą Vidal, dyrektorką muzeum, uciekają prosto do Barcelony, by dokończyć dzieło Edmonda, jednak to bardzo niebezpieczna misją, którą oboje podejmują, mając na karku nie tylko kapłanów, gwardię królewską, ale i kogoś, kto bardzo nie chce, by prezentacja ujrzała światło dzienne.

Historia wciąga od pierwszych stron, zaciekawiając swoją tematyką oraz możliwością poznania odpowiedzi na te kluczowe pytania. Religia i to, od czego to się wszystko zaczęło, zawsze zastanawiała ludzkość. Możliwość wgłębienia się w naukowe i duchowe przemyślenia jak i kapłanów, tak i uczonych, jest ciekawym doświadczeniem dla takiego kogoś jak ja, agnostyka, który również interesuje się początkiem ludzkości. Skąd się wzięliśmy? Jesteśmy wytworem Stwórcy? Pochodzimy od małp? Jak rozpoczęło się życie? Czy byliśmy tylko mikroskopijną substancją, która milionach lat ewoluowała w gatunek homo sapiens? Co nas czeka w przyszłości? To pytania, na które odpowiedzi czekamy od zarania dziejów i każdy naukowiec pragnąłby wreszcie szczegółowo wyjaśnić ten proces. Właśnie taką tematyką przedstawia nam „Początek” Dana Browna. Spiski, powiązanie z hiszpańskim królestwem, zagadki, symbole, hasła w postaci czterdziestu czterech liter ulubionego tekstu Edmonda Kirscha, ucieczki przed groźnym mordercą, religię, tajemniczego biskupa, media oraz najnowszą technologię w postaci sztucznej inteligencji. Wszystko to, co nas otacza, a na co niezbyt zwracamy uwagę. 

„Życie powstało spontanicznie dzięki prawom fizyki”

W połowie książki miałam już taki mętlik, taki misz-masz w głowie, że nie wiedziałam już, który z moich tropów okaże się prawdziwy i trafny. Kiedy myślałam, że ta osoba jest sprawcą całego zamieszania, stanowi winowajcę i zbrodniarza, okazało się, iż było to błędne stwierdzenie. Za każdym razem Dan Brown wyprowadzał mnie w pole, manipulując całokształtem w taki sposób, że czytelnik niczego nie był już pewien. Choć wielokrotnie traciłam nerwy, w szczególności przy fragmentach z biskupem Valdespino, nie poddawałam się, dalej brnąć w te wszystkie zagadki. Nie mogłam oderwać się od lektury, chcąc jak najszybciej poznać prawdę oraz dalszą część prezentacji wybitnego futurysty, który miał odpowiedzieć nam na kluczowe pytania egzystencjalne, stawiając religie w obliczu licznych wątpliwości. Uważam, że autor doskonale ujął temat, wcale nie ubliżając osobom wierzącym. Religia to jak wiadomo motyw, który potrafi poróżnić ludzi, jednych zdenerwować, innych zainteresować, jednak przy czytaniu „Początku” odczuwałam jedynie pragnienie poznania tej wybitnie ujętej prawdy. Dan stworzył niepowtarzalny klimat, przypominający mi czasy, kiedy czytałam „Anioły i demony” z równym zapałem co najnowszą jego książkę. Cóż więcej powiedzieć: udała mu się! To znakomity kloc, który potrafi odpowiedzieć na wiele pytań zadawanych przez prawie każdego człowieka. Powieść uczy, daje nowy wgląd w przyszłość, ukazując, co może się kiedyś wydarzyć. Co zrobi ludzkość, gdy dowie się, skąd jesteśmy i dokąd zmierzamy? Trzeba na pewno przeczytać „Początek”, by zobaczyć wizję autora.

„Miłość pochodzi z innego wymiaru. Nie możemy jej wytworzyć na żądanie ani sobie podporządkować, gdy się pojawi. Miłość nie jest naszym wyborem”

Jak zwykle nie mogę zarzucić panu Brown porządnego researchu i fascynujących, dokładnych opisów miejsc, do których udają się bohaterowie. Malownicza, piękna Barcelona oraz jej zabytki czy sztuka znów zachwyca i raduje czytelnika nastawionego na powrót do sztuki, literatury i zagadek z nią związaną. Plusem nadal jest główna postać czyli Robert Langdon, wybitny profesor z Harvardu. To jeden z moich ulubionych męskich bohaterów ze zbioru książek w mej biblioteczce. Uwielbiam jego inteligencję, mądrość, bystry umysł oraz słabe żarty w obliczu poważnej sytuacji. Tym razem towarzyszyła mu piękna Ambra Vidal, równie interesująca postać, z którą mogłabym się zaprzyjaźnić. Oboje nadali tej historii ciekawy bieg, a ich wspólna przygoda po ciepłej Hiszpanii zakończyła się w bardzo dobry sposób. Na pewno będę miło wspominać tę powieść i jeszcze kiedyś do niej wrócę z ogromną przyjemnością!

Do poczytania,

Arystokratka A. : )

Zagorzała fanka Roberta Langdona.

Czytaj więcej »